Aslında başka bir YouTube videosunun arkaplanında çalıyordu bu, ama duyduğum anda bulup çıkardım, ayrıca dinledim bunu. Tınısıyla, sözleriyle, aynı fikirde olacak mısınız bilmiyorum, ama çok nostaljik bir his verdi bana, keyfim yerindeyken ve o ana ve geleceğe kaptırmışken bile, geçmişe doğru çeken, insanı kayıpları, alternatifleri ve en nihayetinde herşeyin son bulmasına götüren, çok farklı anlamlar veren bir şarkı bu. Tabii dinlediğimiz tınıları anlamlı yapan onun kalitesinden çok, ona bizim verdiğimiz kalite, yüklediğimiz anlamı oluyor özel yapan, bu şarkı da sanırım benim için özel oldu bir şekilde, burada da bulunsun istedim.

Birkaç kez arka arkaya alındığı taktirde, sonrasında 10 dakikalık Nyan.cat seansı ve yetmediği taktirde bir doz Le Internet Medley ile alınması tavsiyedir.

İlgili Yazılar:

• İzlenesi Animeler
• Death Note
• Taşındım (:

Beware! Kişisel yazı çıkacağk, kaçın kaçıın!

Yılbaşı -ve takip eden birkaç günü- ilk defa teknolojik aparatlardan uzak geçirerek, blogumda gelenekselleştirdiğim 1 Ocak yazılarını bu sefer kaçırmış oldum, aynı zamanda Aralık 2011, ilk defa blogumda “her ay en az 1 yazı yazmalıyım” görev bilincini deldiğim ilk ay da olmuş oldu benim için. Bununla beraber karar verdim ki, yazacak birşeyiniz olmadığı zaman yazmamak, tamamen boşlamak değil ama nadasa bırakmak daha anlamlı. Kısacası 2012′de burada daha az yazı bulabilirsiniz, ancak yazıların en azından yeniden belli bir kaliteyi yakalayacağını umut ediyorum.

Eh yılbaşı diyordum, hep bir kayıt alma sevdam var, galiba günlük tutmadığım/tutamadığım için. Bu yılbaşında şehir dışındaydım, yakın bir arkadaşımla Bodrum’a gittik, eh bol bol içme, eğlenme, dağıtma fırsatım olmuş oldu, hiç yoktan her gün gördüğüm beton/şehir/gürültü/eeh yeter ambiyansından kurtulup adam gibi bir manzaraya kavuştum ki bu bile büyük ayrıcalık, kendimi de şımartmış oldum biraz, yapmasaydım 2012′nin sonu gelmezdi diyeyim. 2011 için kendime verimlilik, mutluluk, insan ilişkileri, akademik kariyer ve $$$ istemişim, eh valla hayatta ne alabileceksem istemişim yani, bunlardan akademik kariyerin başlangıcını atabildim, en azından şimdi bir lisans öğrencisiyim, verimliliği sağlayamadım o kadar zirâ tembelim, doğruya doğru. İnsan ilişkilerim sürekli büyüyen ama anlamlı bir bütünlük arz etmeyen geniş sosyal çemberler haline geldi, bu iyi midir bilemiyorum artık, $$$ mi? Onun yeteri yok zaten.

Gelecek yıla da beklentilerimi sıralayayım: Daha çok $$$ (NİHAHAHA!), daha çok verimlilik (ki bu bana kalmış tabii) ve ucu bucağı belirsiz geniş sosyal çemberlerden çok, niteliğe yönelmiş sosyal çemberler istiyorum. İyi bir çocuk olacağım bunun karşılığında, Noel baba gel uygun fiyata he de şu isteklerime. >_>

Kişiselden devam edersem; Ankara’yı sevip sevmediğime cidden karar veremiyorum, bir yönden bu kadar kolay, düz olup da büyükşehir olabilmesini önemli bir artıya sayasım var, diğer yandan Anadolu şehirlerini sağdan soldan çekerek büyütünce Ankara olabiliyorsunuz gibi sanki, kesinlikle en büyük eksiği turistik olmaması, evet denizi yok (bu konuda zırlayınca deniz gelir diye düşünüyordum ama maalesef), insanlar çoğunlukla fazlasıyla evci takılıyor sanki, ya da ben henüz çözemedim buraları, olabilir. Lisansı bitirdikten sonra kalır mıyım, bilmiyorum. Ankara’da olup da görmen lazım, yapman lazım dediğiniz yerler varsa bir ses ediverin.

Özetle bu, until next time.. END OF TRANSMISSION.

İlgili Yazılar:

• Half Life 2 Combine vs Türk Polisi
• End of Life
• Life After People
• Eyleme katılın!
• Second Life: Para Kazanmak

IMMA FIRIN’ MAH LAZOOR!

İlgili Yazılar:

• Death feels like the butterfly
• Kuzum siz Aptal mısınız ?
• Yaşadığınız Yeri Zombiler Basarsa Ne Yaparsınız?
• Datron RTA1320 – Plug Bağlantı Sorunu için Fix
• Google’a Kapatma Davası

Bir takım kişisel notlar:

• Hacettepe’de ders kayıt ettirmek bir eziyet, seçmeli dersleri halletmek daha büyük eziyet, okulu kazanınca mutlu olmayın diye söylüyorum, daha kayıttayken kan alacaklar kan. Beytepe’de kimse neyin nerede olduğunu bilemez, ayrıca güvenlik görevlilerinin üniforma ve duruşlarına kanmayınız, hademeler bu görevlilere oranla çok çok daha bilgili ve yardımseverdir, her an onlara okulla ilgili danışabilirsiniz.
• Ankara denince akla 7/24 yaşayan bir metropol, canlı ve cıvıl cıvıl mekanlar.. GELMEZ. Bu sebeple Metro 12′de, genel toplu taşıma araçları da 10 gibi yok olmaya başlarlar.
• Ankara’ya dair bir kaç not daha: Ankara, kalite olarak fersah fersah ileride olmamasına karşın pek çok servisinde diğer Anadolu şehirlerinden minimum 2, maksimum 4-5 kat pahalı. Buna istisna olarak aklıma sadece taksi geliyor, garip bir şekilde taksiler ucuzdur ve her yerdedir, toplu taşıma ve özel araç imkanlarınız olmadığında iyi bir alternatif olurlar. Daha önce nispeten küçük ve dolayısıyla Simcity oynarmışçasına özenli, düzenli kentlerde yaşamışsanız Ankara size garip gelir, çünkü Ankara’da ne bir tane çöp kutusu vardır, ne de sizi bir yerlere ulaştırabilecek tabela. Belediye burada asfalt dökmekle görevli adamlara verilen isimdir.
• Üzerinde “Gaming”, “Gerçek 5+1, 9+3, 17′nin karesi bölü 2 Ses Deneyimi!!” yazan kulaklıklar rezalettir, almayınız, aldırmayınız. Sennheiser HD448 aldım ben mesela, ısrarla öneriyorum, bir de adam gibi ses kartı alın yanına tabii.
• Nokia N9 düşündüğünüzden bile daha harika bir deneyim, yakında da çıkacak, es geçmeyin şu aleti.

İlgili Yazılar:

• Başarısız Soğutmaya Örnek

Solda Lenovo S10-3t ve MeeGo var, bilgisayarın kasası Raidmax Sagitta, klavye Logitech G15, mouse G9, gamepad Chillstream. Monitörler de çift ACER 23″ X233H. Ekrandaki açık olan da Steam yaz indiriminde kaptığım Audiosurf’ün visualizeri.

PS: Evet son derece dağınık.

İlgili Yazılar:

• Blogum 1 yaşında!
• Linux için IDE yazılımları
• Linux’da En İyi Oyunları Keşfedin! #1
• KDE 4.2 Yenilikleri (Beta 1 İtibariyle)
• Ubuntu 8.04 (Hardy Heron) da bizi neler bekliyor?

Bir de şu vardı aynı arkadaşın takdir edilesi:  15 Mayıs İnternetime Dokunma

İlgili Yazılar:

• Second Life: Para Kazanmak

N900 ile Sketch’de çizdim, ancak bu kadar becerebildim maalesef. Dünyalar tatlısı olanı için: http://nyan.cat/

NYAN NYAN NYAA NYAN!

Üçüncü geleneksel doğumgünü mesajım

Bundan iki sene önce başka bir doğumgünü mesajı yazmıştım, “acı ama 1 senede çok insan gelip geçiyor” diye, son 1 ayda daha belirgin bir şekilde hissettim bunu. Ama bir şeyi daha farkettim, bazı insanlar üzerinden seneler de geçse gelip geçmiyor, bir yerlerde sizi bulup karşınıza çıkabiliyorlar, siz onları unutmuş olsanız bile. (bunu böyle yazdım ya üstüne alınabilecek bir düzine insan var, ehm..)

Sonra 2 yıldır doğumgünlerimde 1 senede hiç bir şey değişmiyor diye şikayetlenirdim, kabul ediyorum bu sene çok şey değişti hayatımda. Bazıları o kadar hızlı değişti ki tepki gösterene kadar geç kalmıştım, bazılarına hiç anlam verecek, üzerine düşünecek fırsatım bile olmadı. Ve tabii ki her ölümlü gibi önceliklerimi saçmasapan şekilde sıralamayı unutmadım. (Mesela 2 saat sonra yemeğe gideceğim, 2 saat içinde yapılması gereken şeyler var, ben üstümü başımı bile düzeltmedim oturdum blog yazıyorum. örnek tabii.) Eskiden hayatımda hiç bilinmez yoktu sanırım, ya da ben her şeyin üzerinde çok net bir kontrolüm olduğunu düşünürdüm, şimdi o kontrolü dönem dönem kaybettiğim ve yolumu bulamadığım hissine kapıldığım oluyor. Gerçi her sıkışık durumda “aklına gelen ilk mantıklı fikri uygula ve uygulamada ısrarcı ol” yöntemi işe yarıyor tabii.

Geçen seneden bu yana neler yaptım, sanırım her günümü kafama göre takılarak geçirmişim ya. Düzenli bir şeyler düşününce aklıma gelmiyor  vallahi, ama bu sefer az yapmaktan değil çok yapmaktan, eminim. Geçen hafta Özgür Yazılım Günleri için İstanbul ‘a gittim, artık taşınmam şart =) Dünya kadar dizi,film,anime ve zibilyon yeni müzik olayına girmeyeyim, gerçi zaten fırsat oldukça 3-5 karalıyorum bir şeyler onlar üzerine. Yaşadığım ortam epey bir değişti, gerçi taşınırsam komple değişecek artık. Epey eğlendim, istediğim gibi ağız dolusu güldüm, ara sıra da biraz bir şeylerle uğraştım işte (eşşeklik budur) Gelecek doğumgünüme kadar bir Avrupa gezmek lazım aslında, değişiklik olur hem ^^ Sadece son 1 ayımda yaşadığım güzel anları düşünüyorum, 12 ile çarpıyorum: bu yıl “olmuş”!

Günlük tutayım diyorum hep ama olmuyor, kaç defa denedim yahu, unutuyorum hep günlük işini, ya da üşeniyorum yazmaya bir şekilde. Tüm altyapıyı kuruyorum ama iş yazmaya gelince kalıyor, gerçi bloguma ayda 1-2 içerik gönderen tembel ben, oturup hergün günlük yazamaz tabii.

Son bir haftadır karamsar karamsar takıldım valla, gerçi en karamsar halimin aklında çoğunlukla pembe unicornlar falan oluyor ama yine de nispeten karamsardım yani. Bence bu mesaja da bir etkisi var, şöyle bir okuyunca birinin ölümünden bahsediyormuşum gibi yazmışım be.  Öh lan. Hayat güzel Bakalım gelecek sene neler yazacağım buraya.

Herkese teşekkürler. ^^

Hepinizi çok seven Aranel Surion, başka bir 9 Nisan’dan bildirdi. Günün mesajı: “Keep calm and carry on” EOL.

Yazılırken çalıyorlardı: Timbaland – The Way I Are, R.I.O – Like I Love You, Martin Solveig – Hello, Drunken Monkey – Calabria

İlgili Yazılar:

• Doğumgünüm
• Doğumgünüm!

İlgili Yazılar:

• Penguenden #3
• Penguenden..
• Rapidshare !
• YouTube..
• Penguenden..

İlk paragraftaki sıralamaya uyarak önce Suzumiya Haruhi’den başlayalım, ağırlıklı olarak okul etrafında dönen bir animeden bahsediyoruz, Haruhi, birşeyin olmasını istediğinde bilinçsizce onun olmasına neden olabilecek kadar güçlü, bir nevi tanrı vasıflarına sahip ancak aslında bunların hiçbirinden haberi olmayan, yalnızca canı sıkılmış ve yaramaz, yerinde durmayan ve son derece düşüncesiz bir kız, tabii ki çok sevimli. Haruhi için sıradan insanlar çok.. “sıradan”lar, bu da sıkıcı demek, onun asıl ilgilendiğiyse uzaylılar, zaman yolcuları ve her tür acayip, paranormal hikaye. Anime düz bir çizgide değil karışık olarak gidiyor, yani -atıyorum- birinci bölüm aslında 5, 7.ci bölüm aslında 10.cu bölüm olabiliyor, kronolojik değil, yine de bir şekilde anlam bağlantısı kurulmuş bu sıralamaya, o yüzden ne yapın edin bu sıralamada izleyin, spoiler yemeyin. Karakterler biraz çerezlik diyebilirim, animede ilgimi çeken tek karakter Haruhi’ydi, süper sevimliliği ve hiperaktifliği sebebiyle, bunun dışında çok büyük twistler, karmaşık diyaloglar falan beklemeyin, zira zaten oldukça kısa ve olabildiğince renkli bir anime bu, özellikle yorucu bir günün ardından bir bölüm izleyip keyfinizi yerine getirebilecek türden, Haruhi için izlenir.

Lovely Complex, sanırım şimdiye kadar izlediklerim arasında en iyilerden, hatta belki de en iyisi. Aşk animeleri üzerine aşmış bitirmiş diyebileceğim bir anime. Konusu, biri çok uzun boylu bir kız, diğeri de çok kısa boylu bir oğlan arasındaki dostluğun, bir süre sonra dostluktan fazlasına dönüşmesini, daha açıkçası dönüşmeye çabalanmasını anlatıyor, normalde birbirlerine sataşan, okulun komedi ikilisi bu çiftin hikayesi başta eğlenceli, son derece enerjik (bence LoveCom’un anahtar kelimesi bu: enerjik) ve komik bir hikayeyken, birbirlerine aslında ne kadar uyduklarını farketmeleri, yaşadıkları tek taraflı duygular, oğlan tarafının kazmalığı falan derken her yönüyle bir aşk hikayesine dönüşüyor, ama yanılmayın, en ciddi aşk sahnelerini bile yüzünüzde bir gülümsemeyle seyrediyorsunuz. Lovely Complex de ağırlıklı olarak okul etrafında geçiyor, karakterlerin çoğu bu çiftin arkadaşları, öğretmenleri ve yakın çevresi. Lovely Complex’in en vurucu yanı, karakterlerin gerçekçiliği ve doğallık hissi. Ne Otani (erkek) ne de Koizumi (kız) zorlama karakterler değiller, gerçekçi hisleri, davranışları ve tepkileri var, sürekli canım cicim takılmaktan veya birbirleri uğruna dağları delmektense bir şeye kızdıklarında birbirlerine bağırıp çağıran karakterler bunlar, Koizumi alıştığımız uslu, zavallı anime kızı veya “fabrikatör kızı” tipli bir karakter değil, kendine belli bir güveni, saygısı, kabullenebileceği ve kabul etmeyeceği şeyler olan bir insan, ve birbirleriyle ilişkileri de bunu yansıtır şekilde sürekli sallantıda ve çoğu durumda ortak bir noktada buluşmaları zaman alıyor, ne Koizumi ne Otani çok ilginç zevkleri, yetenekleri olan karakterler olmadıkları gibi piyasadaki animelere kıyasla “alımlı” veya “iddialı” karakterler değiller, sadece insanlar.  Lovely Complex, aşk üzerine işlenebilecek en doğal, samimi hikayelerden birini, olabildiğince eğlenceli, enerjik ve komik bir şekilde, sizi izlerken bir dakika bile olsun sıkmadan ve tekrara düşürmeden işleyen harika bir yapım olmuş, bir şans vermelisiniz. Lovely Complex’in müziklerinin de gayet hoş olduğunu ve animeyi izlemeseniz bile en azından bu müzikleri indirip dinlemenizi önerebilirim.

Bahsetmek istediğim son anime ise Welcome to the NHK. Haruhi ve Lovely Complex’den sonra yaşadığım enerji patlamasını kolayca dizginleyebilen ağır ve ruhsuz bir baş karakterimiz var, Satou. Satou, herhangi bir işte çalışmayan, okumayan, sosyal toplumdan kendini olabildiğince soyutlamış, evden çıkmayı bile ürkütücü bir deneyim olarak gören, hayata dair herhangi bir amacı veya arzusu olmayan bir karakter, hatta bir tür bitki desem yeri, animede de Satou’nun karakterindeki değişimleri, düzelmeye çalışmasını ve psikolojisini izliyoruz aslında çoğunlukla. Welcome to the NHK’nin konusu bir şaka değil, anlatmak istediği şeyler için de çerezlik diyemem. Satou’nun, kendisi kadar olmasa da sosyal kabiliyetleri zayıf ve “ezik” bir karakter olan, bilgisayar oyunları geliştirmek isteyen ve sanal kızlara müthiş bir düşkünlüğü olan geleceğin sapık adayı arkadaşı Yamazaki ve onu iyileştirmek amacıyla projesine dahil eden Misaki’den başka kimsesi de yok aslında, hatta animede işlenen duygulardan biri de bu, yalnızlık, Satou, sosyal intihar diyebileceğimiz bir duruma sürüklenmiş, zavallı bir karakter aslında, ve bir mıknatıs gibi diğer “sorunluları” çekiyor kendisine. Welcome to the NHK ağırlıklı olarak bu 3 karakteri ve onların gelişimlerini takip eden bir anime, ve anlatımını güçlendirmek için gerçekçilikten ve bir miktar mizahtan -abartısız bir mizahtan- yararlanıyor. Welcome to the NHK, asosyallik, toplumdan kopukluk, başarısızlık, korkular ve psikoloji üzerine iddialı bir yapım ve her ne kadar mizahla ve yan hikayelerle basitleştirilmeye çalışılmışsa da vermek istediği şeyler var, ne olmak isteyeceğiniz veya ne yapmak isteyeceğinizden çok, ne olmayı asla istemeyeceğiniz ve olmaktan korkacağınız şeyler üzerine kurulmuş, bu yüzden sağlam kafayla, ilginizi vererek izlemelisiniz, herkese hitap edebileceğini söylemek yine de zor. Animenin müzikleri -özellikle kapanış introsu- oldukça hoş.

İlgili Yazılar:

• Animeler: Angel Beats, HotD, Chobits
• İzlenesi Animeler