Aslında başka bir YouTube videosunun arkaplanında çalıyordu bu, ama duyduğum anda bulup çıkardım, ayrıca dinledim bunu. Tınısıyla, sözleriyle, aynı fikirde olacak mısınız bilmiyorum, ama çok nostaljik bir his verdi bana, keyfim yerindeyken ve o ana ve geleceğe kaptırmışken bile, geçmişe doğru çeken, insanı kayıpları, alternatifleri ve en nihayetinde herşeyin son bulmasına götüren, çok farklı anlamlar veren bir şarkı bu. Tabii dinlediğimiz tınıları anlamlı yapan onun kalitesinden çok, ona bizim verdiğimiz kalite, yüklediğimiz anlamı oluyor özel yapan, bu şarkı da sanırım benim için özel oldu bir şekilde, burada da bulunsun istedim.

Birkaç kez arka arkaya alındığı taktirde, sonrasında 10 dakikalık Nyan.cat seansı ve yetmediği taktirde bir doz Le Internet Medley ile alınması tavsiyedir.

İlgili Yazılar:

• İzlenesi Animeler
• Death Note
• Taşındım (:

IMMA FIRIN’ MAH LAZOOR!

İlgili Yazılar:

• Death feels like the butterfly
• Kuzum siz Aptal mısınız ?
• Yaşadığınız Yeri Zombiler Basarsa Ne Yaparsınız?
• Datron RTA1320 – Plug Bağlantı Sorunu için Fix
• Google’a Kapatma Davası

Bir de şu vardı aynı arkadaşın takdir edilesi:  15 Mayıs İnternetime Dokunma

İlgili Yazılar:

• Second Life: Para Kazanmak

Devamı:

Üzerine yapılabilecek yorum var aslında. Çok şey söyleyebilirim. Çünkü talep var ki, bunu izleyip inanan öküzler var ki bu adamlar televizyonda yer işgal edebiliyorlar. Ama onun yerine, hiç bir şey söylemeyeceğim. Yalnız, eğer STVden birilerine falan denk gelirseniz, söyleyin, Arif’ten çok daha iyi rol keserim, 70 milyonu kandırırız valla. Kurtlar vadisi yüzüğüyle “hevi metalci genç” olmuyor, anlatabiliyor muyum?

Medyanın marijinalize etmeye çalıştığı düşüncelere karşı geliştirdiği sistematik baskı bitmek bilmiyor. En son, üye olduğum isyan adlı bir mail grubunda Star’ın yaptığı haber kanımı dondurdu diyebilirim.

Tam 5 Dakika boyunca 1 Mayıs’ta anarşist eylemlerden bahseden kanal, neredeyse hiç bir slogana yer vermiyor, anarşistleri “Nükleer füzelere,kapitalizme,devlete karşı olanlar” gibi son derece sığ, hatta gerizekalılık derecesinde basitleştirilmiş bir özetle açıklarken, tüm yayın boyunca tek yaptığı şey “Anarşistler şurayı kırdı,mermeri söktü,çöp konteynırını devirdi” den oluşan acizlik ve korku yaymaktan başka bir şey değil.

Anarşizmden 5 dakikalığına bile olsa TVde bahsetme şansım olsa, en azından ne olduğuna özet geçmeye çalışırdım, değil mi? Star’ın sayesinde sanki PKK’nın bir alt koluymuş gibi göstermeyi bile başardılar, tebrikler.

Özellikle haberin ortalarına doğru ekrana çıkan “İşte o Anarşistler!” yazısına gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Yanlı yayının bu kadarına pes. Anarşist grupların neden orada bulunduğu konusunda en ufak bir açıklama yapılmazken, polisin dövdüğü sahneler “kaybolmuş” olmalı ki vandalizmden başka habere ekleyecek bir şey bulamamışlar.

Bir “ortalama türk”ün bu haberi görünce ne düşünmesini beklersiniz? Tehlike? Korku? Ve muhtemelen anarşistlere karşı bir nefret, evet. Çünkü biz etrafı yakıp yıkan kötü insanlarız, zaten sıradan bir Türk için hayattaki en amansız düşman kendince geliştirdiği “teröristler” tanımı iken, bu tanıma anarşistleri bile uydurmayı başarmışlar. Sağ banttaki “Günün Olayı” yazısı ise ayrı bir mizah unsuru.

Bir başka atak da HaberTurk’den geldi elbette, HT yine klasik “1 Mayıs Şiddeti” başlıklı haberleriyle bana CNN’in Irak operasyonlarını canlı yayınladığı günleri anımsattı. HaberTurk farklı yayınlarda sürekli olarak Taksim’e “sınırlı giriş”i överken, polisin sendikaları ve -marijinal- grupları başarıyla ayırdığından bahsetmeyi unutmadı. Yine haberlerde polis şiddeti ve bombaları geriplana itilirken, ekrana verilen görüntülerin çoğunluğu sapanlar ve taşlardan oluşuyordu.

Medyanın bu refleksi yine aptal çoğunlukta, 1 Mayıs’ın terörize edildiği gibi saçmasapan düşüncelere sebebiyet verecek ki, bunu gördükçe kendi adıma üzülüyorum, ve yine sadece maske taktığı için terörist bağlantıları kurulacak insanların zihninde, yıllardır başaramadığımız “halka inme” girişimi bir kez daha beyinsiz popülizm tarafından yitip gidecek ve biz seyredeceğiz.

Üzücü.

İlgili Yazılar:

• 1 Mayıs’ta Türk Anarşistler
• YouTUBE’ye 2.ci Dava
• KDE4 – İşte bunu seviyorum!
• Youtube ve 720p ?
• Penguenden..

Not: Video YouTUBE’dan, ona göre.

İlgili Yazılar:

• Ölü Piksellerinize Hayat Katmanın 3 Yolu
• En çok kullandığım 10 UNIX Komutu
• Trend Micro’yu Boykot edin!
• Turkish Localization (turkish-l10n) 0.1 – Maemo 5
• Projeler

Video YouTUBE’dan, zottirik sansür uygulamaları izletmeyebilir, siz işinizi bilirsiniz

İlgili Yazılar:

• En İyi 5 Linux Reklamı
• “Imagine a place..”
• Cumhuriyet Gazetesi Reklamları
• 1 Mayısta Alanlara..
• İstatistiklerle adam oluyoruz

İlgili Yazılar:

• Pisiçevir
• Western Quake 3
• Youtube ve 720p ?
• ADSL de Hız Arttırımı, sonunda!
• Renkler

İlgili Yazılar:

• Yoksa siz faşist misiniz ?
• 3+2 Yıl’da gelecek Yenilenme? Güldürme Beni Telekom!
• KDE4.2 Masaüstüm
• 1 Mayıs
• Doğumgünüm!

Religulous’un izleyici kitlesi hakkında yadırgadığım tek şey şuydu ki, aslında tam olarak hiç kimse hedef alınamamış. Bir ateist için fazlasıyla sığ ve tamamen mizah ürünü olarak, bir müslüman içinse fazlasıyla alaycı bir üslupla sert bir eleştiriymiş gibi görünüyor ve ne toplumu bilinçlendirmek, ne de zaten bilinçli topluluğa bilgi kazandırmak adına bir dala tutunamıyor.

IMDB’de 7.8 almış fakat “Documentary” tanımının eseri doğru tanımladığını düşünmüyorum.

Religulous’u tahmin edebileceğiniz üzere netten indirdim, herhangi bir altyazısı mevcut değildi. Fakat zaten çok ağır terimler ve felsefi analizler bulamayacaksınız, bu sebeple orta derecede bir İngilizce ile-aksanları anlayamazsanız ingilizce altyazısı mevcut- rahatlıkla anlaşılabilir.

Bill Maher, kendi ailesiyle başladığı araştırmaya, ufak bir topluluk hristiyan ile, ileri bölümlerde ise inançlı bilim adamlarıyla(%93′ünün ateist ve agnostik olduğunu da belirterek, elbette) , farklı inançların “tanınan simalarıyla” devam ediyor. Tabii o kadar basit değil, bu sırada “akıllı tasarımcılar”dan tutun,  homoseksüel haklarına kadar bir çok farklı konu üzerinde ilginç tartışmalar ve uç kesimler yer alıyor, ve bir kez daha dinlerin kendinden olmayana karşı tahammülsüzlüğü ve acımasızlığı gözler önüne seriliyor. Hatta kendisini bir nevi “mesih” olarak tanımlayan bir şahsiyet ile bile söyleşi yapılıyor. “10 Emir”in içinde “çocuk istismarı” ya da “tecavüz”ün neden bulunmadığı sorgulanıyor, doğru ya, eğer biz şuan bir “emir listesi” yapsak ve on ile sınırlasak muhtemelen ilk dördünü “inanç, inanç ve inanç” eksenine kurmazdık ve tanrı da muhtemelen bu kadar “kıskanç” olamazdı.

Hatta izninizle bir spoileri aktarmak istiyorum, izleme şevkiniz pekişsin:

Bill ile senatör konuşmaktadır, tartışmanın uzaması ve senatörün ardı ardına aldığı ataklara mantıklı cevaplar verememesi üzerine şu sözü sarfeder:

“Siz Amerika’da önemli işler yapan azınlık kişilerden birisiniz, konuşan bir yılana inanan insanların benim ülkemi yönetiyor olması beni endişelendiriyor.”

Senatör: “Senatoda olmak için IQ testi geçmeniz gerekmiyor.”

Bill: {Mavi Ekran}

Bu tür “efsanevi” diyaloglar sıkça mevcut, her dinden her inançlı kimsenin verdiği ilginç “tepkiler” filmde önemli bir yer ediniyor. Yine aynı senatörle yapılan konuşmanın en ilginç kısmı ise-ki bu doğrudan Türkiye’deki topluluğu ilgilendiriyor- 32 ülke arasında yapılan “en inançlı” sıralamasında Amerika Birleşik Devletleri’nin ikinci gelmesi. Hayır, asıl ilginç olan o değil, Türkiye bu listede başı çekiyor! Tabii listeye Asya ülkeleri dahil edilmemiş, bu da aslında bizim “inançlar” açısından da Avrupa ve diğer gelişmiş ülkeler seviyesinden aslında ne kadar geride olduğumuzu gösteriyor ki bence acı bir sonuç.

Bill Maher, diyaloglar esnasında oldukça ilginç sorular da yöneltiyor, neden bronz çağı inançlarını orada bırakmıyoruz? gibi. Bilim ve evrim ekseninde Evrimin ne kadar “kabul görmüş” olduğunu ise “gözümüze sokmaksızın” anlatışı hoş olmuş. Bunu bir konsensus olarak betimlemesi tam olarak uygun tasvir olmayabilir, ama mantıklı.

Daha çok spoiler verip eserin mizahi yönünü kaçırmak istemiyorum, fakat Religulous Islam konusunda bence sınıfta kalıyor. Islam’ın eleştirilebilecek ve oraya çıkartılabilecek bu kadar “kirli çamaşırı” mevcut iken son yirmi dakikaya sıkıştırıp kendilerince bir kaç arkadaşa sorup İslam’ı terörize etmek ne mizahi, ne de doğru bir bakış açısını yansıtıyor.  Zaten İslami mekanları gezerken Bill hiç mizah yapmıyor, sanıyorum ki biraz da kellesini kurtarmak için. Diğer dinler üzerine yaptığı derin sorgulamaları Islam üzerinde yapmak ve zaten genel olarak bilinen şeyleri bile gündeme getirmiyor. Genelde hep aynı slogan üzerinden gidiliyor: “Islam is violent.” Tamam bu tamamen yanlış bir bakış açısı değil ve ortadoğuya bakarsanız Islam’ın hoşgörüsüzlüğünün her yana yayıldığını, karikatüristlere karşı “global cihat” ilan edildiğini görürsünüz, fakat bunu kriminalize etmek bir Türkiye gibi “ılımlı islam” takılan ülkeleri zan altında bırakmamak oluyor ki eser boyunca eleştirilen “din ve inanç” kavramlarının burada bir nevi boşluk yaratması oldukça kötü durmuş. “We should become muslim or We should killed. We’re infidels.” demek içinde yaşadığımız toplum gibi bir çok “ılımlı” toplumu etkilemiyor. 20 dakikaya çok daha kapsamlı sorgulamalar, sorular ve istense tüm bu “rüyayı” bitirebilecek şüpheler belirtilebilirdi ama bunun yerine USA’de şuanki anaakım düşünce olan “Müslümanlar teröristtir” düşüncesi beslenmiş. İnanç için “saçma” kelimesini kullanıp ardından terörizmle suçlamak bu saçmalığı mantıklı ideolojik temellere oturtmak değilse nedir?

Ama yine de, izlenmeli, izletilmeli. Islam üzerine fazla mizah ve bilgi verici diyalog olmamasına rağmen, zaten sanırım bize yetenini zaten biliyoruz. Diğer “saçmalıklara” bakış açınızı geliştirebilir.

Hatta ister misiniz, Darwin Yılı’nda böyle bir yapım televizyonlarda gösterilse? Ne güzel olurdu ama, nerede bu medyada o göt. Yok işte.

IMDB Linki için tıklayın.