
1 Mayıs 2009′da böylece geçti, tabii ki yine katıldım ve ilginç insanlar, düşünceler görme, düşüncelerimi haykırma fırsatı yakaladım, yılda bir kez bile olsa bu müthiş bir duygu. İstanbul’da olmadığımdan istediğim heyecanı yaşayamadım diyebilirim. 1 Mayıs hakkında daha önce sanırım bir şeyler yazmıştım, devletin bu seneki 1 Mayıs’ı tatil etmesi pek de hoşuma gitmedi işin gerçeği, devlet izniyle kutluyorsak niye işçi bayramı organize ediyoruz ki?
Bir de, ülkemizdeki sol topluluklara artık gerçekten yeni sloganlar lazım, cümlenin başından sonunu tahmin edebiliyorum yahu. Yine bu konuda anarşist otonomlar falan oldukça yaratıcıyken, solumsu örgütler resmen slogan ezberlettiler bana.
Son olarak, ses soluk kalmadı bende bu gün, öh be.
“Hadi barikata! Hadi barikata! Ekmek, Adalet ve Özgürlük için! Kara fırtınalar sarsıyor göğü, kara bulutlar kör eder gözleri. Ölüm ve acı beklese de bizleri, onları yenmek için yürümeliyiz! Ve en değerli varlığımız özgürlük, cesaret ve inançla savunmalıyız!”
Hadi Barikata: Dinle (Ve evet, A Las Barricadas.)